Znieczulenie i cewnik przy cesarskim cięciu: jak przebiega proces?

Krótka odpowiedź: zazwyczaj dolna część ciała jest znieczulona, a pacjentka pozostaje przytomna

Przy cesarskim cięciu często stosuje się znieczulenie regionalne – podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe lub ich odpowiednie połączenie. Dolna część ciała jest znieczulona, pacjentka pozostaje przytomna i może rozmawiać z zespołem. W przypadku znieczulenia ogólnego pacjentka jest usypiana. Wybór znieczulenia jest oceniany na podstawie pilności operacji, stanu zdrowia, wcześniejszych doświadczeń ze znieczuleniem oraz przydatności znieczulenia regionalnego.

Słowo „cewnik” odnosi się do różnych rurek. Cewnik moczowy może być wprowadzony do pęcherza moczowego, cewnik zewnątrzoponowy do przestrzeni, w której podaje się leki znieczulające w okolicy kręgosłupa, a wkłucie dożylne do żyły w dłoni lub ramieniu. Nie są to zamienniki. Podczas spotkania przygotowawczego poproś o proste wyjaśnienie, który z nich, dlaczego i na jakim etapie zostanie zastosowany.

Jaka jest różnica między znieczuleniem podpajęczynówkowym a zewnątrzoponowym?

W znieczuleniu podpajęczynówkowym lek znieczulający podaje się w dolnej części pleców, nie do samego rdzenia kręgowego, lecz do odpowiedniej przestrzeni płynowej. Zazwyczaj zaczyna się od jednego zastrzyku, a jego działanie jest stosunkowo szybkie. W znieczuleniu zewnątrzoponowym lek może być podawany przez cienki, elastyczny cewnik umieszczony w przestrzeni zewnątrzoponowej. Znieczulenie zewnątrzoponowe, stosowane wcześniej do łagodzenia bólu porodowego, w niektórych przypadkach jest wzmacniane dodatkowym lekiem odpowiednim do operacji.

Zespół czasami wybiera połączoną metodę podpajęczynówkowo-zewnątrzoponową. To, która opcja jest dla Ciebie odpowiednia i jak długo potrwa jej działanie, jest kwestią indywidualną. Personel medyczny pokaże Ci, jak usiąść lub położyć się podczas wprowadzania igły. Jeśli masz lęk przed igłami, przeszłaś operację kręgosłupa lub miałaś wcześniejsze trudności, powiedz o tym z wyprzedzeniem; nie planuj procedury samodzielnie na podstawie filmów z internetu.

Kiedy może być potrzebne znieczulenie ogólne?

Znieczulenie ogólne może być wybrane w niektórych nagłych przypadkach, gdy metoda regionalna nie jest odpowiednia lub znieczulenie jest niewystarczające. Nie każde nagłe cesarskie cięcie automatycznie oznacza znieczulenie ogólne. Zespół określa najbardziej odpowiednią opcję w zależności od sytuacji i czasu. Anestezjolog monitoruje oddychanie i parametry życiowe, a monitorowanie kontynuowane jest również w fazie wybudzania po operacji.

W przypadku znieczulenia ogólnego partner porodowy zazwyczaj nie jest obecny na sali operacyjnej. W metodzie regionalnej jego obecność może być możliwa, ale podstawą są zasady placówki i stan kliniczny. Widzenie dziecka, kontakt skóra do skóry i karmienie są organizowane w odpowiednim czasie dla matki i dziecka; nie traktuj tego jako gwarancji, że nastąpi to natychmiast w każdych okolicznościach.

Jakie informacje należy podać przed operacją?

Poinformuj o wszystkich przyjmowanych lekach, alergiach, wcześniejszych znieczuleniach i operacjach, problemach z kręgosłupem, chorobach krzepnięcia i historii krwawień. Jeśli przyjmujesz leki rozrzedzające krew, dokładnie podaj czas ostatniej dawki. Może być konieczne sprawdzenie płytek krwi i innych odpowiednich badań. Nie podejmuj samodzielnie decyzji o przerwaniu leku lub zmianie dawki.

Uzyskaj pisemne instrukcje od zespołu medycznego dotyczące tego, kiedy należy zaprzestać jedzenia i picia. Wymagania dotyczące pokarmów stałych, różnych płynów i leków mogą się różnić; nie stosuj ogólnych zasad godzinowych znalezionych w internecie. Jeśli zjadłaś lub wypiłaś coś niezgodnie z instrukcjami, nie ukrywaj tego. W nagłym przypadku poinformuj zespół o czasie ostatniego posiłku; nie czekaj na pomoc.

Co mogę czuć, będąc przytomną?

W znieczuleniu regionalnym możesz odczuwać ciepło, ciężkość i drętwienie w nogach. Przed operacją zespół sprawdza, czy blokada jest wystarczająca. Możesz odczuwać ucisk i ciągnięcie, ale nie traktuj ostrego lub piekącego bólu jako „normalnego uczucia, które musisz znosić”. Jeśli poczujesz ból, natychmiast powiedz o tym anestezjologowi. Zespół może ponownie ocenić sytuację, podjąć dodatkowe środki i, jeśli to konieczne, zmienić plan znieczulenia.

Nudności, dreszcze, swędzenie i zawroty głowy to również odczucia, o których należy poinformować. Niektóre efekty są kontrolowane za pomocą leków i innych środków; nie musisz ich znosić w milczeniu. Powiedz z wyprzedzeniem, co najbardziej Cię niepokoi i wiedz, z kim rozmawiać podczas operacji. Bycie przytomnym nie oznacza, że musisz patrzeć na pole operacyjne.

Dlaczego zakłada się cewnik moczowy?

Cewnik moczowy to cienka, elastyczna rurka wprowadzana w celu utrzymania pustego pęcherza moczowego i monitorowania wydalania moczu w razie potrzeby. Ponieważ czucie i ruch tymczasowo zmieniają się podczas znieczulenia regionalnego, pęcherz moczowy jest opróżniany, zanim stanie się zbyt pełny. Nie zastępuje to cewnika zewnątrzoponowego. Umieszczenie cewnika moczowego przed lub po znieczuleniu regionalnym może się różnić w zależności od lokalnego procesu i Twojego stanu.

Procedurę przeprowadza profesjonalny personel medyczny z zachowaniem odpowiednich zasad higieny, poufności i wyjaśnień. Zapytaj, co możesz czuć, zgłoś ból lub dyskomfort. Nie wyjmuj ani nie ciągnij samodzielnie worka zbiorczego i rurki. Jeśli zauważysz, że rurka jest naciągnięta, nie odpływa lub odczuwasz narastający ból w pęcherzu moczowym, powiedz o tym personelowi medycznemu.

Nie myl z wkłuciem dożylnym i innymi rurkami

Wkłucie dożylne w dłoni lub ramieniu służy do podawania płynów i leków oraz, w razie potrzeby, innych zabiegów. Cewnik zewnątrzoponowy znajduje się w obszarze znieczulenia, a cewnik moczowy w pęcherzu moczowym. Normalne jest, aby zapytać o cel każdej rurki i kiedy zostanie usunięta; samo stwierdzenie „cewnik zostanie” może nie być wystarczająco jasne.

Usunięcie cewnika i pierwsze wstanie

Zespół określa czas usunięcia cewnika moczowego na podstawie powrotu czucia i ruchu, ostatniego leku znieczulającego, wydalania moczu i stanu klinicznego. Chociaż niektóre informacje dla pacjentów zawierają przykłady godzinowe, nie ma gwarancji tego samego czasu dla wszystkich. Zapytaj, kiedy spodziewać się pierwszego oddania moczu po usunięciu i komu zgłosić, jeśli to nie nastąpi.

Pierwsze wstanie i chodzenie odbywa się z pomocą personelu medycznego, gdy zespół uzna to za stosowne. Nie wstawaj samodzielnie, jeśli Twoje nogi są zdrętwiałe lub słabe. Plan dotyczący leków przeciwbólowych, płynów i zmniejszenia ryzyka zakrzepów jest indywidualny. Przed wypisem do domu uzyskaj pisemne instrukcje dotyczące rany, oddawania moczu, ruchu i leków; planuj nie tylko wypis dziecka, ale także własną rekonwalescencję.

Pytaj podczas przyjęcia, zgłaszaj nowe dolegliwości

Zapisz pytania: „Jakie znieczulenie wydaje się dla mnie odpowiednie?”, „Co zrobicie, jeśli poczuję ból?”, „Kiedy zakłada się cewnik i jak się go usuwa?”, „Jakie są moje instrukcje dotyczące jedzenia, picia i leków?”. Datę spotkania z anestezjologiem możesz zapisać w Kalendarzu Anacan. Jest to pomoc organizacyjna, a nie wybór znieczulenia czy przepisanie leków.

Po operacji, w przypadku silnego bólu, niemożności oddania moczu, bólu podczas oddawania moczu, gorączki lub wydzieliny z rany, niezwłocznie skonsultuj się z zespołem. W przypadku silnego krwawienia, bólu w klatce piersiowej, duszności lub omdlenia potrzebna jest natychmiastowa pomoc. Nowy obrzęk i ból w jednej nodze również wymagają szybkiej oceny. W domu nie czekaj, traktując silny ból głowy, zwłaszcza nasilający się podczas siedzenia i wstawania, jako „normalny efekt znieczulenia”; skontaktuj się z oddziałem położniczym.